Hoe duurzaam zijn je favoriete merken?

Nieuws, blog en achtergronden over de duurzaamheid van merken

Designermerken scoren nul voor transparantie

Sommige handtassen zijn zo mooi dat mensen hun hand er niet voor omdraaien om hier duizend euro voor te betalen. Dat is hun goed recht. Toch vragen wij ons weleens af waar die duizend euro heen gaat. Het leer kan niet zo duur zijn, ook al is het van prachtige kwaliteit. En de extra gespen en ritsen kunnen alleen goed zijn voor zo’n 20 euro meer. Dus waar gaat de rest van het bedrag aan op? Ach, wat maakt het ook uit. De mensen die de tas hebben vervaardigd hebben hier in ieder geval een mooi bedrag voor gekregen. Toch?

Wie weet…

Hier bij Rank a Brand hebben we een interessant patroon ontdekt. Hoe duurder en exclusiver de modemerken zijn, hoe minder waarschijnlijk het is dat ze ons iets vertellen over hoe, waar en door wie de producten zijn gemaakt. Vivienne Westwood, Armani, Miu Miu, Oscar de la Renta, Vera Wang, Prada, Jimmy Choo, Karl Lagerfeld. Niet een van hen scoort een punt in onze rankings.Laat duidelijk zijn wat ze NIET zeggen: in ons onderzoek zoeken we naar informatie over CO2-uitstoot, over waar de grondstoffen voor producten vandaan komen, over de chemicaliën die de merken gebruiken, over de arbeidsomstandigheden in de fabrieken van de leveranciers. Maar ze vertellen ons niets, nakkes, nada. Informatie over duurzaamheid moet gemakkelijk toegankelijk zijn voor consumenten om een verantwoorde keuze te kunnen maken. Hoe kunnen we zonder deze informatie weten welke onduistere praktijken we onbedoeld steunen?

 

 

Teleurstellend gebrek aan leiderschap
Moet dit ons verrassen? Waarschijnlijk niet. Maar we denken dat er gronden zijn om te verwachten dat designermerken trendsetters zijn. Op alle fronten. Om te beginnen zijn het bijna allemaal grote miljoenenbedrijven. Ze kunnen het zich veroorloven om te voldoen aan de hoogste standaarden rond transparantie in de productieketen (en dan hebben we het nog niet eens over het feit dat ze het zich ook wel kunnen veroorloven om de beste productiestandaarden en arbeidsvoorwaarden te hanteren). Ten tweede verkopen ze kleding, schoenen en accessoires tegen prijzen die vele malen hoger liggen dan de productieprijs. Daarom is moeilijk te verkroppen als er zelfs het vermoeden bestaat dat de producten zijn gemaakt door overwerkte en onderbetaalde arbeiders in China, Birma of India. Tot slot, de ontwerpers die deze merken leiden worden vereerd als kunstenaars. Misschien zijn wij idealistisch, maar horen artiesten geen idealisten te zijn? Vivienne Westwood en Oscar de la Renta staan toch voor meer dan enkel schoonheid? Als het antwoord op deze vraag ‘ja’ is, laat ons dan het bewijs zien.

Related Posts

One Comment

  1. Posted 25/11/2011 at 10:17 | Permalink

    De mensen achter designermerken zeggen: koop geen nep, want dat wordt gemaakt onder extreem slechte arbeidsomstandigheden. Maar Prada zelf? Bij de eerste beste Prada fabriek hebben de arbeiders dezelfde klachten. Zie vanaf min. 17 deze mooie aflevering van Goudzoekers. http://programma.vpro.nl/goudzoekers/afleveringen/Seizoen-3/Aflevering-4-Nep-of-Echt.html

    Een klassieker is het boek “Deluxe, how luxury lost its luster” van Dana Thomas. Zie hier een korte recensie: http://www.srm.nl/boekrecensie-deluxe-van-dana-thomas.aspx